ผมไม่เคยเรียกพ่อว่า "พ่อ" แต่คำว่า "พ่อ" ของกระผมคือ "ป๊า"
ป๊า ไม่เคย ตี ผม เลย ตั้งแต่ผม จำความได้ ป๊าเลี้ยงกระผมแบบเด็กฝรั่ง
คือ ช่วยตัวเอง ทำอะไรด้วยตัวเอง แม้กระทั่ง อยากได้อะไรก็ เก็บเงินเอง
ป๊า สอนผมว่า อย่าไปยุ่งกับยาเสพติดเด็ด ขาด สอนผมว่า อะไรที่เคยทำผิด
มันเป็นครู เรา สอนให้เราคิดมากๆ ปัญหาทุกอย่างมีทางออก
ปัจจุบัน ท่านอายุ 48 แล้ว ท่านบอกกับผมว่า อยู่ได้ไม่น่าถึง 60 ก็อยากให้
ลูก มีความสุข ป๊าไม่สมบัติ หรือ เงินทองมากองให้เหมือนบ้านอื่นๆ
ป๊ามีให้แต่คำสอนเท่านั้นนะลูก ลูกคนนี้ก็อยากจะบอกว่า "ผมรักป๊าที่สุดเลยแม้ทุกๆ วันนี้จะเหลือแค่เราสองคน"
กำลังใจจากป๊า ทำให้ผมก้าวต่อไปในชีวิตได้ ผมจำได้ ครั้งแรกที่ผมกราบเท้าท่าน คือ วันพ่อที่ 5 ธ.ค. 2530 งาน โรงเรียน ที่เค้าเชิญผู้ปกครอง
ครั้งที่ 2 หลังจากที่ผมไปเรียนนักเรียนนายสิบกลับมา ผมก็กราบท่านวันนั้น ไม่ได้ตรงกับวันสำคัญอะไร ^^
และทุกๆ วัน ผมก็โทรคุยกับท่าน ห่วงใย ท่าน ลูก คนไหน ที่ อายๆ ก็ลองทำ นะครับ ^^ แล้ว จะรู้สึกตื้น ตัน อย่างบอกไม่ถูก
การกราบ การหอม ไม่ทำให้เราหมดความเป็นลูกผู้ชาย แม้กระทั่ง ^^ คุณ ผู้หญิง
