ลองอ่านกระทู้เก่าๆดูนะครับ เท่าที่ผมเห็น โดราเอมอน มันมีมากกว่า 25 ปีรู้สึกจะเป็นงานศิลป์ประยุกต์ หมดอายุความไปนานแล้ว
ไม่สามารถมาดำเนินคดีลิขสิทธิ์ได้  สู้ ครับ ท่านอาจจะไม่เสียเงินสักบาทให้พวกมัน อันนี้จากระทู้เก่าๆนะครับให้เครดิตเจ้าของกระทู้เก่าครับท่าน kamdee 
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5756/2551
พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรสงคราม โจทก์

นายครรชิตหรือแม็ก อุดมผล จำเลย

พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 มาตรา 4, 22

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 4, 6, 8, 15, 27, 31, 61, 70, 75, 76 และให้ผ้าเช็ดหน้า กระเป๋าสตางค์ พัด พัดลม และที่คลุมผมอาบน้ำ ของกลางที่ละเมิดลิขสิทธิ์ดังกล่าวตกเป็นของเจ้าของลิขสิทธิ์ และสั่งให้จ่ายเงินค่าปรับฐานละเมิดลิขสิทธิ์กึ่งหนึ่งให้แก่ผู้เสียหายซึ่ง เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์

จำเลยให้การรับสารภาพ

ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องวินิจฉัยเสียก่อนว่า งานตามฟ้องยังเป็นงานที่มีลิขสิทธิ์อยู่หรือไม่ เห็นว่า คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องกล่าวอ้างว่าผู้เสียหายเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในงานที่ นำภาพตัวการ์ตูนโดราเอมอนมาดัดแปลงเป็นงานศิลปะ ใช้ประยุกต์กับวัสดุสิ่งของ เครื่องใช้ เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มและนำมาใช้ประโยชน์ทางการค้า ลักษณะงานตามฟ้องจึงเข้าลักษณะเป็นงานศิลปประยุกต์ กล่าวคือ งานที่นำเอางานภาพการ์ตูนไปใช้ประโยชน์อย่างอื่นนอกเหนือจากการชื่นชมในคุณ ค่าของตัวงานดังกล่าวนั้น โดยนำไปใช้เพื่อประโยชน์ทางการค้าตามนิยามของคำว่า งานศิลปประยุกต์ ในมาตรา 4 พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เมื่อตามเอกสารท้ายฟ้องซึ่งถือเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้องระบุไว้ว่า งานของผู้เสียหายมีการโฆษณาครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2512 ที่ประเทศญี่ปุ่น ดังนั้น เมื่องานศิลปประยุกต์ตามมาตรา 22 พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 บัญญัติไว้ว่าลิขสิทธิ์ในงานศิลปประยุกต์ให้มีอายุ 25 ปี นับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก เมื่องานตามฟ้องมีการโฆษณางานครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2512 งานดังกล่าวซึ่งมีอายุการคุ้มครองลิขสิทธิ์ 25 ปี นับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรกจึงมีอายุการคุ้มครองอยู่ถึงเพียงวันที่ 1 ธันวาคม 2537 ขณะเกิดเหตุตามฟ้องคดีนี้ในวันที่ 3 สิงหาคม 2549 งานที่นำภาพตัวการ์ตูนโดราเอมอนมาดัดแปลงเป็นงานศิลปะ ใช้ประยุกต์กับวัสดุสิ่งของ เครื่องใช้เสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่มและนำมาใช้ประโยชน์ทางการค้าตามฟ้องจึงไม่มีลิขสิทธิ์อีก ต่อไป การกระทำของจำเลยจึงไม่อาจเป็นความผิดตามฟ้อง ที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์มา นั้น ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศเห็นพ้องด้วยในผล กรณีไม่จำต้องวินิจฉัยในปัญหาข้ออื่นตามอุทธรณ์ของโจทก์ต่อไปเพราะไม่อาจ เปลี่ยนแปลงผลแห่งคดีไปได้ อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น

พิพากษายื

ผมว่า ถ้าคุณไม่อยากขึ้นศาล
http://ict.in.th/29297  อ่านตั้งแต่ต้น
ชนะแน่นอน นอกจากบ้านคุณขี้กลัวไปเอง

ลืมนิดหนึ่ง รายงานความก้าวหน้า
ขั้นตอนที่ผมทำ ณ.ขณะนี้
1.หลังจากเข้าไปพบ ตร. ก็รวบรวมข้อมูลเกี่ยงกับคดีทั้งหมดทั้ง ประมวลกฎหมายต่างๆ ฏีกา คำสั่งต่างๆ ติดต่อกรมทรัพย์สิน ติดต่อทาง บ.ที่ญี่ปุ่น(อันนี้คุยยากหาชื่อบริษัทแล้วน่าจะเป็นของทาง บ.โชคุ ซึ่งเป็นต้นขั้ว) และอื่นๆ
2.ติดต่อทางคดีไปถึงไหนแล้วกับทาง 100 เวร เมื่อ 28 /11/54 ยังคงว่าไม่ส่งสำนวนรอตรวจลายนิ้วมือ
3.ไม่ติดต่อทนายก่อนเนื่องจากยังไม่จำเป็นต้องใช้ที(ข้อมูลจากเวฟเยอะมาก)
 

จาก บันทึกการจับกุมทางนั้นอ้างเป็นงานศิลปกรรม ครับ
แต่ข้อนี้ผมมีวิธีแก้แล้วครับ (งานศิปกรรม เป็นงานชนิดไหน แล้วของผมเรียกว่างานอะไร) แต่คงไม่ถึงข้อนั้นหรอก แต่ถ้าถึงก็สนุก