ปกติเราเป็นคนร่าเริง คุยสนุกสนานมากในวัยเรียนจบ!!  พอทำงานกลับมาเป็นอีกคน ที่ไม่ค่อยคบใคร (ไม่ใช่ไม่มีใครคบนะ^^)
คือเราลำบากกับชีวิตมากๆไง เจอแผลมาก็เยอะด้วย..

เลย..ทำให้การไว้ใจคนเริ่มยากขึ้น  กลายเป็นการเหมือนจะ..ปิดตัวเองไม่ค่อยยุ่งกับใคร..(ประมาณนั้น..)
เวลาที่ทุกข์เกี่ยวกับการงานของอาชีพอย่างเราๆเนี่ย..แหละ เครียดเรื่องบริหารการเงินในร้าน ปัญหามากมายต่างๆ
มันรู้สึกแย่..ทุกข์  เครียด  แต่ไม่ได้ระบายออกไปเลย  (เน้น..นะว่าไม่ได้ออกเลย...)





แต่พอวันหนึ่งกับชีวิตในมุมเล็กๆ เราได้มีโอกาสเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเว็บ ICT
(ทั้งๆที่เข้ามาครั้งแรกใจไม่ได้คิดเข้ามาเพื่อต้องการอะไร)
แต่เว็บ ICT ก็ได้ให้มากจนเกินที่จะรับ  จนต้องเกิดการให้บ้างเหมือนกัน  แล้วชีวตมันมีจุดเปลี่ยนแบบไม่น่าเชื่อ
ได้รู้จักใครสักคนที่ถือว่าเป็นคนดี  (เพียงแค่คนเดียวนะ)  ก็ถือว่าคุ้มค่าที่สุดในชีวิตแล้ว  แต่นี่..คิดดูดิ..เราได้รู้จักกับมิตรภาพ
แห่งความว่าเพื่อน หรือรุ่นพี่ มันแบบ..เอ้ยย..โครตมีความสุขเลยอ่ะ

มีจุดเปลี่ยน   ได้เดินทางไปพบปะกับเพื่อนในเว็บได้ทำระบบให้  จนชวนกันไปเปิดอีกสาขาที่นั่น  ได้ไปพบเพื่อนร้านอื่นในแต่ละจังหวัด
มีโอกาสได้พูดคุยกันผ่านการแนะนำจากเพื่อนในเว็บ ICT อีกที  คนในเว็บแนะนำให้รู้จักกันเป็นทอดๆไป..
(แล้วเจอมิตรภาพความจริงใจที่ดีด้วย^^)
(เนี่ย....แหละ ความสุขที่อยากจะเเบ่งปันเล่าให้กันฟังค่ะ ^^)